tussen boeken en boten

Daniël Maes
geboren in 1933
woont in Zwijnaarde sinds 1937

Wanneer ik aanbel bij Daniël, zit er in mijn fietstas nog een boek dat ik straks in de terugbrengbus van de bibliotheek wil deponeren. Maar eerst maak ik tijd voor een fijn gesprek met Daniël over hoe hij terecht kwam in de voormalige lokale bibliotheek in de Melac.

Daniël wordt geboren in een arbeidersgezin. Zijn vader leest veel boeken en zijn beide ouders houden van klassieke muziek. Daar wordt de kiem gelegd voor zijn liefde voor boeken en de muziek. Wanneer hij vier jaar is, verhuist het gezin Maes vanuit een arbeiderscité in de stad naar het ‘groene’ Zwijnaarde. Ze gaan in de Zandvoordestraat wonen. Daniël loopt school in Zwijnaarde en na een technische opleiding in de Holstraat in Gent en vervolledigt hij zijn opleiding bij het leger. “Als je een diploma haalde bij het leger, was je verplicht om nog een aantal jaar in dienst te blijven”, verklaart Daniël zijn lange tijd bij het leger in Vilvoorde. Hij wordt er specialist in elektronisch geleide projectielen. Ondertussen volgt hij in Brussel een opleiding aan de bibliotheekschool.

Na 22 jaar dienst in Vilvoorde zoekt hij werk dichter bij zijn gezin in Zwijnaarde. Door zijn bijkomend diploma aan de bibliotheekschool kan hij aan de slag in de schoolbibliotheek van Don Bosco Technisch Instituut in Sint-Denijs-Westrem. De vrije bibliotheek in Zwijnaarde, die enkele lokaaltjes bezet in de Melac, kan bovendien wat extra hulp gebruiken. Door zijn persoonlijke interesse in vooral klassieke muziek helpt Daniël er halfweg jaren 1960 bij het oprichten van een onderafdeling Muziek.  Hij wordt een vertrouwd gezicht in de bibliotheek naast bibliothecaresse Rachel Vlerick.

In de jaren 1970 verhuist de cinema in de Melac naar het gelijkvloers en komt de ruimte op de eerste verdieping vrij. “Met flink wat hulp van de broers Lievin en Gerard Vyncke werd het cinemabalkon verbouwd voor de bibliotheek”, herinnert Daniël zich.

Het aanbod groeit en ik herinner mij vooral de leeszaal met de indrukwekkende rijen rekken volgestouwd met documentatiemappen.

Het bibliotheeklandschap evolueert echter en met het vooruitzicht op de verplichting om een gediplomeerd bibliothecaris in dienst te nemen, vervolledigt Daniël zijn opleiding aan de Gentse bibliotheekschool. Hij gaat part-time aan de slag in de bibliotheek. Uiteindelijk wordt de vrije bibliotheek in Zwijnaarde in 2000 gesloten en kan Daniël op pensioen.

Na het lange verhaal over zijn interesse voor boeken en klassieke muziek, komt zijn passie voor boten aan bot. Alles komt altijd ergens vandaan.

“Als kind speelde ik al met bootjes in de plassen in de Zandvoordestraat.”

“Mijn bootje was altijd het beste bootje, het bootje dat het langste bleef drijven”, glimlacht Daniël. Zijn talent komt weer bovendrijven tijdens zijn tijd bij het leger. Samen met de collega’s maakten ze radiogestuurde vliegtuigjes. Helaas loopt er af en toe iets fout en na een stevige crash is er altijd veel herstelwerk. “Laten we radiogestuurde boten maken, dat is minder miserie”, oppert Daniël en zo laait de passie weer op. Na zijn terugkeer naar Zwijnaarde begin jaren zestig, begint hij in zijn atelier houten scheepsmodellen te bouwen. Op basis van tekeningen of foto’s maakte Daniël zijn eigen bouwplannen. Met recuperatiemateriaal en overschotten van een meubelmakerij bouwt hij historische schepen tot in de kleinste details na op schaal 1:60.

Net als ik denk dat een leven al meer dan gevuld moet zijn met deze twee passies, haalt Daniël dikke boeken uit een lade. Op de omslagen herken ik dat nette handschrift van de documentatiemappen van weleer.

“Je afkomst kennen is het belangrijkste dat er is.”

Hij verzamelt anekdotes en foto’s van de families van zijn kinderen. Zoals het een bibliothecaris betaamt is alle informatie netjes geïndexeerd op persoonsnamen en onderwerpen.

In januari 2001 ging de bibliotheek in Zwijnaarde gelukkig terug open als filiaal van de Stedelijke Openbare Bibliotheek. Vanaf 11 maart krijgt de bibliotheek bijkomende openingsuren voor nog meer leesplezier.